Om maar met de deur in huis te vallen; ik wil het liever niet meer hebben over de finale Nederland - Spanje want dat was natuurlijk een grote afgang.. Zullen we maar net doen alsof het niet gebeurd is? Ik hoorde wel dat de ontvangst ´van onze jongens´ goed is verlopen en ze toch nog als soort winnaars zijn binnen gehaald, maar dat feestje hebbik dus ook gemist ;-)

Ik hoor steeds van iedereen dat het zo lekker warm is in Nederland en dat ik de hittegolf helaas mis.. Ik baal daar stiekem toch wel een klein beetje van want het is hier niet echt bepaald warm te noemen. Ik wil niet zielig doen maar zit al twee dagen in een Hostel in Rosario nu voor dit weekend en het is hier 5 graden en het regent sinds vanochtend, we hebben geen centrale verwarming en de douches zitten zo goed als in de buitenlucht. Kortom: niet de meest confortabele situatie maar het is gelukkig wel erg gezellig!

Het is alweer een poosje sinds mn laatste bericht en ik vind het moeilijk te onthouden wat ik nou allemaal gedaan heb, want de dagen gaan echt heel erg snel voorbij. De lessen op de universiteit worden gelukkig wel steeds leuker. In het begint moesten we duidelijk even aan elkaar wennen, maar de leuke discussies komen nu echt op gang. Omdat ik in module 4 zit, zijn we voornamelijk bezig met het schrijven van argumentatieve teksten. We bespreken een hoop actuele onderwerpen en mogen ook met eigen inbreng komen. Een goed moment hiervoor vond ik eigenlijk wel afgelopen woensdag. Dinsdag avond had ik namelijk best wel iets indrukwekkends meegemaakt en wilde graag wat meer weten. Ik vertelde mijn docent Juan Jose dat ik had staan wachten op mn bus om terug te gaan naar huis vanuit het centrum, maar hij kwam maar niet en het duurde al zo lang. Het had een staking kunnen zijn, zoals wel vaker gebeurde. Toen we wat verderop de lange straat in konden kijken zagen we ineens allemaal spandoeken en ENORM veel mensen, ik denk zeker duizenden! Uit nieuwschierigheid zijn we blijven wachten om dan maar even te kijken wat het was. Ze waren in ieder geval aan het demonstreren, maar waarvoor? Op het plein waar we stonden, voor het meest  centrale winkelcentrum van Córdoba, hoorden we al een hoop muziek en er stond een beamer met fotos en een plaatje van een familie erop geprojecteerd. Toen de menigte mensen aankwam bij het plein waren inmiddels de spandoeken wat beter te lezen, er waren er een hoop met ´queremos mamá y papá´ - ´wij willen mama en papa´ en ´El matrimonio = varón + mujer´ - ofwel ´Het huwelijk = man + vrouw´ Er gingen toen al enige vraagtekens omhoog bij ons en na een kwartiertje afwachten besloten we te vragen aan een mevrouw met zo´n spandoek waar ze voor of tegen demonstreerden, waarop ze antwoorden dat ze tegen de wet waren die op het punt stond ingevoerd te worden waardoor mannen met mannen en vrouwen met vrouwen zouden kunnen mogen trouwen EN kinderen kunnen gaan adopteren. Ik wist genoeg en heb geprobeerd mn gezicht tegenover haar neutraal te houden, maar het kippenvel stond op mn rug. Ál die mensen waren dus anti-homo acitvisten en het waren er niet een paar, maar echt duizenden. Ze zongen gezamenlijk het volkslied en lazen een verklaring voor met waarom ze tegen de wet waren. Velen hadden ook gele balonnen en vlaggetjes wat dus de kleur van de kerk is, wat de sterke invloed van hen maar weer eens bevestigden. En wat me het meeste opviel is dat er echt hele families op straat stonden! Kinderen van 4 jaar die met papa en mama en de opa en oma te stonden demonstreren. Er waren ook veel studenten vertegenwoordigd door verenigingen en assosiaties. Marieke en ik hebben toen maar een taxi genomen want we voelden ons toch niet helemaal op onze plek daar.. Ik heb de volgende morgen gelijk een krant gekocht en het was ook voorpagina nieuws zoals ik verwacht had. Op de uni hebben we toen tijdens de les er best lang over gepraat. De docent was ook erg benieuwd wat wij er van vonden en hoe wij erover dachten, in nederland beschouwen we het homo huwelijk toch wel al als normaal. En de rol en invloed van de kerk is misschien een honderdste van wat die hier nog is. Hij vertelde dat er in de demonstratie waar wij in terecht waren gekomen een belangrijke priester meeliep met veel invloed, die zich dus keihard tegen het wetsvoorstel uitsprak. Er was eerder behoorlijk wat opspraak geweest over een andere priester die uit zijn ambt is gezet en niet meer mocht prediken in zijn parochie omdat hij zich openlijk positief had uitgesproken over de ontwikkelingen betreft de vorming en waarschijnlijke doorvoering van de wet vóór het homohuwelijk. Dit vond ik een dag later ook weer in de krant terug. Die avond, woensdag avond, moest er gestemd worden om de wet definitief door te voeren. Je hebt hier ook een eerste en tweede kamer achtig stelsel, en de wet was dus al gedeeltelijk goedgekeurd. In de peiling over de stemming hing het er maar net om of het door zou gaan. Bijzonder was dat werkelijk alle mensen die mochten stemmen ook daadwerkelijk hun 20 minuten spreektijd hebben gebruikt, waardoor er tot in de ochtend vroeg van donderdag 04.00 uur is gedebateerd, waarna vervolgens de wet definitief is aangenomen met 32 stemmen voor en 28 tegen (als ik het me goed herinner, mijn krant ligt in Córdoba). Ik vind het best wel bijzonder het hier ter plekke te hebben kunnen meemaken, want denk toch wel dat dit de geschiedenis ingaat hier en in een hoop andere landen..

Iets anders waar we met zijn allen hartelijk om hebben gelachen in de les was een anecdote die de docent vertelde over een verspreking die hij heeft gemaakt toen hij een poosje in Leiden les heeft geven. Hij heeft een aantal maanden in Leiden gewoond en gewerkt als uitwisselingsdocent. Hij wilde graag een gummetje hebben en ging hiervoor langs bij het secretariaat, maar wist  niet wat gum in het engels was. In het spaans is het een gomma, wat dan inhoudt dat het om een rubberenstufje gaat zoals wij die ook kennen. Vervolgens is hij het secretariaat binnengestapt en heeftie gevraagd ´´ Do you have a rubber?´´ Je kunt je misschien wel voorstellen hoe belachelijk hard ze hebben moeten lachen en ook wij de rest van de dag.. Ik kan me voorstellen hoe kneuzig hij zich moet hebben gevoeld.. Verder hebben we het nog uitgebreid over bepaalde dialecten gehad en met name het cordobese accent. Ze praten betreft intonatie net als italianen maar dan met spaanse woorden, soort gezag, en ze houden ervan om veel te overdrijven want ze plakken bijna overal de vergrotingsuitgang achter. Daarnaast gebruiken ze ook een aantal woorden compleet anders, soms in betekenis en soms gebruiken ze gewoon andere woorden, maar die er wel aan gerelateerd zijn.. Een voorbeeld, ik ken eigenlijk een hele hoop woorden die volgens de Real Academia España gebruikt worden, maar hier doen ze dat iets anders - ik snap soms niet wat ze aan me vragen maar dan blijkt dat ze andere woorden gebruiken, zoals toen ze om een diaro vroeg, wat dus eigenlijk de krant (periodico zoals ik het ken) moest zijn en mijn campera, dat ik alleen als abrigo(jas) ken. Het is juist en ze begrijpen me perfect, maar ik vind het wel leuk om dus ook te merken dat ze hier compleet andere woorden gebruiken dan in Spanje, waar ik het dus toch wel voor het grootste deel geleerd heb.

Afgelopen woensdag hadden we een excursie met de universiteit. We gingen ipv de les naar het oude centrum naar de Manzana Jesuita. Dit is een oude kerk die inmiddels aan de universiteit vast is gebouwd waar de Jesuiten lange tijd hebben onderwezen. Ze hebben in heel Argentinië een groot stempel gedrukt op de geschiedenis van het land door hun vooruitstrevende ideeën en manier van onderwijzen. Ze lieten ook als een van de eerste lezen dat het idee van één almachtige god die door de aardsbidschop vertolkt werdt misschien niet helemaal het verhaal was zoals ze het bedoeld hadden, maar dat alle mensen misschien wel gelijk waren aan elkaar. Niet lang hierna zijn ze dan ook het land uit geschopt. De vrouw die de rondleiding gaf praatte heel duidelijk spaans en vertelde erg leuk. Ook zijn we de zaal in geweest waar voor de universiteit en voor heel latins-amerika in het algemeen een hele geschiedenis aan vast zit. In die zaal mochten namelijk eens per jaar 80 leerlingen proberen aanspraak te maken na 16 aar studeren op de titel professor en les te mogen komen geven aan de universiteit. De gouveneur van de provincie Córdoba was daarbij, een hele rits professoren en allerlei vrienden, familie en kenissen. Je werd dan 3 dagen lang in het Latijn het vuur aan de schenen gelegd en meestal waren er per jaar maar 1 tot 3 studenten die hierdoorheen kwamen. Als dit lukte was je ook wel meteen beroem in bijna heel het land. In diezelfde zaal heeft een andere hele belangrijke gebeurtenis plaatsgevonden. Het was zo moeilijk omdat iedereen unaniem het met elkaar eens moest zijn dat je het waard was de titel te mogen ontvangen. De studenten wilden namelijk onafhankelijkheid voor de universiteit van de kerk én de overheid en medezeggenschap plus nog een aantal andere dingen. Ze hebben heel lang geprotesteerd hiervoor en dit is meerdere malen hardhandig neergeslagen maar nadat ze die belangrijke zaal dus binnen zijn gestormd en symbolisch de stoelen waarop al die belangrijke mensen zaten die de personen moesten beoordelen in brand hadden gestoken zijn ze met toezeggingen over de brug gekomen. Er staan nu in die zaal replica´s van de stoelen die toen verbrand zijn. Na deze gebeurtenis hebben veel studenten in de rest van Latijns-Amerika hen nagevolgd in het streven naar universiteitshervormingen.

Goed, ik hoop dat het niet een te grote waterval aan informatie is,  maar ik hoop dat het een beetje een beeld geeft van waar ik hier zit en wat ik zoal doe. Soms vindik het lastig het allemaal te herinneren omdat we zo veel doen.

Sinds vrijdag ben ik in Rosario aangekomen, wat ook nog eventjes spannend was want ze vinden het leuk om te gaan staken met zijn allen, inclusief de hele luchtvaart. En dat terwijl de wintervakantieperiode hier net afliep en het hele Buenos Aires district net met vakantie wegging. Gelukkig vertrok onze bus vrijdag ochtend weer wel want donderdagnacht vonden ze het weer mooi geweest en er was flink wat druk uitgeoefend door de overheid het werk weer op te pakken omdat er een grote chaos ontstond. We waren helaas vergeten te vragen welke bus we hadden, want we bleken in een gezellige stop bus te zitten die dus bij bijna elke boom van elk miezerig klein gehucht op de hoek van de straat stopt. We hebben er maar om gelachen en genoten van deze extra touristische tour. We werden nog meer aagekeken dan normaal want het is EN buiten het seizoen EN in dit gebied komen helemaal weinig touristen dus het aapjes gevoel was weer meer dan ooit aanwezig, maar we hadden hierdoor wel lekker snel contact en sjans met de politie haha.

Rosario zelf is een leuke stad met een mooie rivier en wat authentieke gebouwen, maar we hebben eigenlijk met name het nachtleven eens goed bekeken. We begonnen in een barretje met een lekkere caiprinha waarna we met wat locals naar een grotere dancing zijn geweest. Dit was echt een heel mooie plek want het was in een oud kerkgebouw. Je stond dus gewoon letterlijk in de kerk te dansen en het was nog goede muziek ook! Het kostte wel 30 peso toegang maar die was het uiteindelijk wel waard. We hebben lekker met iedereen staan ouwehoeren en dansen en uiteindelijk lagen we pas in bed toen het alweer licht begon te worden, zo rond 8 uur. De volgende dag liepen dus een beetje brak door de stad met ons fototoestelletje maar het was wel erg leuk en het zonnetje scheen gelukkig, want het ook iets aangenamer maakte!!

Ik ga zo meteen nog even lunchen waarschijnlijk met wat locals die we hebben leren kennen en erna richting het busstation om weer lekker naar mn warme bedje ´thuis´ in Códroba te gaan. Morgen helaas weer vroeg mn bed uit voor school, maar het is toch eigelijk ook wel erg leuk. Soms vind ik het alleen zo jammer dat we aan de lessen vast zitten want er zijn zo veel leuke dingen die ik wil bezoeken nog! Zo ligt ook de planning voor de komende weekenden nog steeds niet vast doordat er geen bussen gaan zoals wij die willen en het weer en de tijd niet echt meewerkt, maar het komt allemaal vast wel goed. We moeten er maar aan wennen dat er niet alleen van jou af hangt of je plannen ook daadwerkelijk uitvoerbaar zijn zoals jij dat in gedachten had..

Tot het volgende bericht en ik hoop dat jullie ook allemaal lekker van de vakantie en het zonnetje aan het genieten zijn!