Ik heb het overleefd hoor! Én het was nog supervet ook! Ik heb het natuurlijk over het paragliden of parapenting zoals ze het hier noemen. Maar laat ik even bij het begin beginnen.. Afgelopen weekend ben ik dus naar Mendoza geweest, vlakbij de Chileense grens. Na een lange busrit zaten we eerst wat brak in een cafeetje een beetje wakker te worden, waarna we wat hebben rondgelopen in de stad. Het was erg koud!! We hadden per email afgesproken dat we om 14.00 uur op vrijdag de lucht in zouden gaan, en we waren dan tijdens de lunch al lekker gespannen waardoor ik vrij weinig op heb als lunch, maar ze hadden al verteld dat dat alleen maar goed was want je kon best misselijk worden ervan(lekkere waarschuwing denk je dan..) We zouden worden geinformeerd als het door de weersomstandigheden eventueel niet door zou kunnen gaan. Het was weliswaar erg koud maar het zonnetje scheen prachtig en er hing geen wolkje aan de lucht! Dus wij dachten, komt goed, we zijn gewoon om half 2 terug in het hostel dan zijn we ruim op tijd. Toen we aankwamen in het hostel bleek echter dat er wel al gebeld was voor ons, maar dat ze nog een keer zouden bellen. Niet veel later had ik onze instructeur Alejandro aan de telefoon. Hij zei dat hij helaas moest annuleren vanwege een sterke zuidelijke wind, die het moeilijk maakte om op te stijgen. We zouden het de zaterdag erna nogmaals kunnen proberen en ander zondag, dan waren de voorspellingen beter. Ik had lekker blond helemaal nog niet stil gestaan bij het feit dat de zon best mooi kan schijnen maar dat het uiteindelijk natuurlijk om de wind gaat!! Goed, toen hebben we dus besloten om het voor de zekerheid maar tot zondag uit te stellen, want we hadden nog meer plannen. Toen bleek gelukkig dat er twintig minuten later nog een excursie te boeken was naar twee wijn bodegas en een olijfoliefabriek, wat we dus maar gedaan hebben om ons verdriet te verdrinken. We waren echt heel zenuwachtig, maar toen we hoorden dat het niet meer doorging merkten we pas hoe graag we eigenlijk wilden, ondanks alle spanning..

De wijnproeverij was erg leuk, lekker veel geproefd en stokbroodjes met olijfolie gegeten. Uiteindelijk dus toch een hele leuke middag gehad. We zijn toen lekker uit eten geweest met zn viertjes en vroeg naar bed, want een echt bed konden wel weer waarderen na 10 uur in een stoelje schommelen in de bus.. Zaterdag hebben we een excursie gemaakt richting de Andes. We vertrokken met een busje om 07.30(!!) richting de sneeuw. Het landschap is echt wonderlijk mooi!! De bergen hebben allemaal andere kleuren en het was af en toe aslof je door een indianenfilm reed. Het oude treinspoor dat vroeger de enige verbinding was met Chili ligt er nog steeds en ook de oude autoweg is nog te zien op sommige plekken. Ze doen er niks meer mee maar halen he took niet weg, wat dus zo´n western achtig idee geeft, echt bijna sprookjesachtig! Vooral toen het zonnetje zo net over de bergruggen heenkwam ´s ochtends vroeg, was het echt een indrukwekkend gezicht! Hoe verder we de andes in reden, hoe mooier het werdt! Ik ben me echt blijven verbazen over de schoonheid van de omgeving daar. De gids, Jorge, vertelde hier en daar wat en heb zeker ook wat opgestoken. Onderweg kwamen we wilde lama´s tegen en allerlei roofvogels. We zijn meerdere keren gestopt en even uitgestapt voor foto´s en een kleine wandeling. Onderweg kwamen we langs een skistation, waar we mochten beslissen of we omhoog wilden met een skiliftje. Dat hebben we natuurlijk wel even gedaan. Hoewel ik mijn maag alweer voelde keren vanwege mij hoogtevrees.. ik heb maar gewoon ja gezegd omdat ik zoiets had van ja, straks moet ik ook paralgiden dus kan maar beter alvast aan de hoogte wennen! We zaten daar inmiddels op meer dan twee kilometer hoogte en dat voelde je echt aan de ijlte van de lucht en de kou. Bijna alles was bedekt met sneeuw en ijs. De liftjes waren niet helemaal modern en ik heb dan ook flink zitten gillen samen met Alexandra, want die vond het net zo eng als ik! Ik heb dan ook helaas geen fotos daarvan(anderen we dus die komen nog..) omdat ik zo hard in het stoeltje heb zitten knijpen, want ik durfde mn camera niet eens te pakken! Wat een scheitert ben ik toch ook.. Bovenop hebben we wel even fotos geschoten en toen moesten we weer naar beneden, wat NOG enger was dus hebben we nog harder allerlei false nederlandse liedjes zitten zingen met zn tweetjes, misschien dat je enig beeld hebt van hoe dat eruit moet hebben gezien.. We zijn hierna helemaal doorgereden tot vlak voor de tunnel waar je inmoet als je de grens over wil naar Chili. Inmiddels waren we in het gebied waar echt HEEL veel sneeuw lag, want we zaten op ongeveer 3,5 km hoogte. We mochten daar de bus uit en de kinderen die erbij waren mochten van de berg af sleeen en ik heb gewoon lekker meegedaan en me weer even helemaal kind gevoeld! Je zakte tot aan je knien in de sneeuw dus er lag echt veel. Heb natuurlijk ook nog even een sneeuwgevecht gedaan met Marieke, maar het was wel erg koud, dus heel lang hebben we het niet uitgehouden.

Die avond hebben we gegeten met nog twee nederlandse vriendinnen van Alice, die toevallig ook in Mendoza waren op dat moment! Was heel erg gezellig, alleen hebben we hierna niet echt meer iets gevonden om te kunnen dansen, want we wel wilden, maar het bleek dat in Mendoza de discotheken erg ver buiten de stad liggen. Dus na een drankje hebben we het voor gezien gehouden. Zondag ochtend moesten we om 10.00 weer uit-checken dus echt lang hebben we niet kunnen slapen. We hebben nog even wat rondgelopen en om half 2 zaten we weer netjes in het hostel, om te wachten op Alejandro voor het parapenten. Om 5 voor 2 (de eerste latino die zich wel aan de tijd houdt!) stondtie voor de deur en zijn Alice en ik bibberend zijn 4x4 terreinwagen ingeschoven. Terwijl we naar de berg toe reden waar vanaf we zouden gaan, wees hij aan welke het zou worden, en toen we dat zagen schrokken we toch wel even, hij was wel erg hoog! Om precies te zijn 1012 meter hoog, wist hij ons te vertellen.. We moesten eerst omhoog die berg op over een enorm hobbelig onverharde weg met allerlei stenen en plakkaten ijs! We zijn echt 29 minuten langs door elkaar geshaked totdat we misselijk waren en de riem zo strak in onze buik priemde dat we al snel naar de wc moesten, ik in ieder geval wel, maar ik moet altijd en al helemaal als ik zenuwachtig ben! Eenmaal boven kregen we papieren in onze handen gedrukt die we even in moesten vullen. Er stonden dingen op zoals ¨ik ga ermee akkoord dat ik eventueel kan komen te overlijden of ernstig letsel op kan lopen, in bomen terecht kan komen etc.etc.etc.¨ Tja, wat moet je dan!? Maar gewoon je handtekening zetten en er niet te veel over nadenken. Wel even de persoon noteren die gealarmeerd mocht worden in geval van nood. De rest van de lettertjes heb ik overgeslagen want het was echt 1 A4tje vol.. Toen moesten we beslissen wie er het eerste naar beneden zou gaan, maar we konden eigenlijk niet goed beslissen. Hij heeft toen ervoor gekozen om eerst degene mee te nemen die het meeste woog, nu maakte dat niet heel veel uit maar Alice mocht dus als eerste. De wind zou namelijk in de loop van de middag afnemen. Ik heb Alice heel mooi op de foto gezet en daarna mocht ik dus de auto weer in om die hele enge stijle weg vervolgens NOGMAALS af te gaan, ik even blij.. ahum.. Heb onderweg praatje gemaakt met de compañero van Alejandro die de auto bestuurde om een beetje afleiding te hebben. Nadat we Alice helemaal vol enthousiasme weer opgepikt hadden konden we de auto weer in, datzelde smalle fijne paadje omhoog.. Ik werd in mn tuigje gehesen en kreeg de laatste inlichtingen. Op dat moment zegt Alejandro ¨hee kijk! Een condor!¨ Ik ¨kunnen we dan wel de lucht in?¨ Was geen probleem zei ie, ik moest blij zijn dat die er was, want dat was heel speciaal! Het sneeuwde namelijk nog geen 3 km verderop in de hogere Andes en daardoor dalen die beesten dus verder af om nog genoeg termiek mee te kunnen pakken om te blijven vliegen. Daar gingen we dan, twee stappen en ik hing in de lucht, naast een condor van bijna 2 meter breed! Hij was echt supermooi van dichtbij!! Ik was alleen nog een beetje aan het acclimatiseren en durfde nog niet heel snel mn camera uit mn jaszak te pakken(die wel vastzat aan een touwtje hoor). Ik zat nog een beetje trillerig in mn stoeltje maar moet zeggen dat het heerlijk hing en dat het me enorm mee viel! Het was echt prachtig mooi het uitzicht! Uiteindelijk heb ik geprobeerd een filmpje te maken van de condor, maar je kunt duidelijk zien dat ik nog niet helemaal rustig zat. Ik schrok alleen op een gegeven moment een beetje, want ineens liet Alejandro dus die parachute los en begon met mijn fototoestel fotos te maken!! Ik had echt zoiets van ¨hee gast, moet jij dat ding niet besturen?¨ Maar niks aan de hand blijkbaar. Na ongeveer 15 minuten rondzweven kwamen we steeds dichterbij de grond waarna we op een zanderig veldje zijn geland, waar andere argentijnen gewoon lekker hun zondagse asado aan het houden waren. Het trok veel belangstelling en hij kon gelijk even reclame maken voor zn bedrijfje. Toen ik eenmaal weer op de grond stond wilde ik nog een keer! Alice en ik hebben verder de hele middag dolgelukkig en trots rond gelopen, we hadden het gewoon gedaan!!

Toen ´s avonds laat hebben we dus bus gepakt terug richting Córdoba, waar we maandag ochtend om half 8 aankwamen. Ik ben toen met Marieke snel nog even naar huis gegaan om spullen te wisselen, maar het was mega druk in het verkeer en de rij voor de taxi was serieus 1km lang en liep door het hele busstation! We zijn dus eerst een stukje gaan lopen, voordat we in een taxi konden stappen. Om half 10 zaten we alweer braaf op school, en ik had ook nog les in mn eentje, want mn andere twee klasgenoten zaten nog lekker in Chili.. Ik was mn stem een beetje kwijt(kwam vast door dat zingen in dat skiliftje) en voelde me niet heel erg top, maar ondanks dat was het echt een hele leuke les en hebben we de hele dag tango muziek geluisterd en over de geschiedenis gepraat en gediscussieerd, echt heel erg interessant en de tijd vloog voorbij!

De routine van school is dus weer begonnen, maar volgende week donderdag is het alweer voorbij! Dan zit het er alweer op hier in Córdoba, zo snel! Ik hoop dat ik alles haal, dan heb ik lekker al mn studiepunten binnen en kan ik nog even écht vakantie vieren. Het is echt veel namelijk wat we moeten doen elke keer en het sloopt me best. Je wilt zo veel mogelijk doen en zien, maar je hebt wel je gewone schoolverplichtingen. Gisteren avond was het wel weer even tijd voor ontspanning en zijn we met een groepje wezen bowlen. Was echt heel erg grappig en gezellig. De bowlingnbaan was serieus nog moderner dan dat ik ze ooit in Nederland heb gezien! We hebben er gelijk gegeten. Ook Maud en Sofie(twee vriendinnen van Alice) waren er weer bij, die inmiddels vanuit Mendoza ook in Córdoba aan waren gekomen.

Komend weekend blijven we weer lekker even thuis om tot rust te komen, hoewel we ook wel uit willen gaan. We hebben volgende week namelijk wel een presentatie, opdracht in te leveren, mondeling tentamen en het eindtentamen schriftelijk, dus er moet ook geleerd worden helaas..

Voordat ik zo afsluit wil ik iedereen bedanken die steeds berichtjes en reacties sturen, ik vind het erg leuk om wat van jullie te lezen en terug te krijgen! Echt heel lief! Anders gaan mijn blogs zo op een eenzeidige monoloog lijken en daarom is het echt leuk om zo af en toe wat nieuws vanuit Nederland te krijgen!

Tot snel weer!