Bom dia!

Daar ben ik dan, in Brazilië, in Florianópolis. Ik moet er nog een beetje aan wennen, soms dan besef ik het nog steeds niet helemaal. Ik ben inmiddels 5 dagen hier dus het leek me wel eens tijd om te laten weten hoe het hier is en of ik überhaupt goed ben aangekomen.. Ik heb de tijd vandaag dus het kan wellicht een wat lang verslag worden, ik zie het ook als een dagboek voor mezelf zodat ik vastleg wat ik doe, door de vele nieuwe indrukken ben ik bang dat ik later misschien dingen vergeet anders. Maargoed, ik waarschuw dus maar alvast, het kan een lange zit worden

De vlucht is prima verlopen, hoewel het natuurlijk een enorm eind was. We vertrokken vanaf Schiphol zoals gepland om 13.35 uur en kwamen aan op Parijs krap anderhalf uur later, het was niet veel meer dan opstijgen en gelijk weer dalen. We moeten daar eenmaal aangekomen met een soort metro naar de andere kant van het vliegveld. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit in mijn leven zo´n ongelofelijk depressief vliegveld heb gezien, opzich was het gebouw mooi maar het was heel donker en gesloten en weinig mensen, het maakte nou niet echt een gezellige indruk en die vijf uur wachten duurden best lang. Daarnaast hebben we een poging gewaagd om bij de balie van TAM onze stoelen te wisselen omdat we op niet heel fijne plekken waren neergezet, namelijk precies in het midden en uit elkaar. Na een hoop gedoe en een half uur hangen bij de balie waren we niks verder maar hadden we gek genoeg wel andere boardingpasses en stoelen, we snapten er niks van. We zouden onderling in het vliegtuig wel kijken of we konden ruilen.. Dan lukte gelukkig ook en op de goede tijd zaten we in de lucht. Het was niet een hele rustige vlucht, heb best wel wat turbulentie gevoeld maar gelukkig is TAM een hele goede maatschappij want ik vond het heel luxe voor een vliegtuig en heb nog best prima geslapen. Ondanks dat kwamen we wel redelijk brak ons vliegtuig uitrollen in Rio de Janeiro.
Nu kwam het grootste avontuur dachten we want we hadden twee uur de tijd om onze koffers op te halen, weer opnieuw in te checken en het vliegtuig te vinden. Het duurde redelijk lang voor onze koffers van de band af kwamen, we gingen ons al bijna zorgen maken, na wat gezoek en aanwijzingen van Brazilianen konden we de in-check balie vinden en vertrokken we naar de douane op zoek naar het vliegtuig. Dat eenmaal gevonden hebben we even opgefrist en waren we keurig op tijd. Wij gingen lekker nog even zitten wachten omdat we dachten dat we toch nog niet ons vliegtuig in konden.. Dit was dus de enige inschattingsfout die we maakten, want wij zaten dus doodleuk te wachten totdat de rij voor het boarden wat minder zou zijn, terwijl we al lang in het vliegtuig hadden moeten zitten.. Bleek dus dat we twee gate-ingangen echt vlak naast elkaar zaten en die enorme rij was dus niet voor onze maar die ernaast.. OEPS! Hier kwamen we pas achter toen we uit een vaag omroepbericht ineens onze namen konden opmaken, hoewel ze nogal vervormd uit werden gesproken… Wij dus met alle haast dat vliegtuig in waar iedereen op ons zat te wachten doodleuk.. Ik voelde me zo ontzettend blond! Gelukkig waren we met zijn 5en en leek het hopelijk net alsof we door onze aansluiting wat te laat binnen kwamen kakken. Het voordeel is dat je in een keer door kan lopen en het vliegtuig meteen vertrekt (met lichte vertraging door ons.. ahum). Tijdens het opstijgen konden we gelukkig wel iets zien van Rio de Janeiro, want dat was tijdens het landen onmogelijk omdat het nog donker was. Het was enorm mooi ondanks de bewolking want we draaiden en heel rondje boven de stad! Ik heb het vermoeden dat ik Ipanema beach en de Copacabana wel gespot heb maar had de kaart helaas niet bijdehand..

Eenmaal op Florianópolis aangekomen na een reis van bijna 16 uur stond mijn familie (met Nederlandse achternaam; Effting) te wachten met een bordje met mijn naam erop. Ik verstond ze /godzijdank/ en de eerste woordjes werden gewisseld. Ik heb afscheid genomen van vriendinnen en ging toen mee naar Campeche, de wijk waar familie Effting woonde. Ze woonden redelijk dichtbij het vliegveld en het strand, maar ver van het centrum, zoals ik op de kaart al gespot had. We hebben samen gelunched met een churrasco(Braziliaanse BBQ) en gekletst. Ze hebben 3 zoons, waarvan één in de Verenigde Staten zit nu en daarom wilde ze eens kijken hoe het zou zijn om een buitenlandse student zelf in huis te ontvangen. Het waren super aardige mensen en tot daar aan toe ging alles goed. En ja, nu komt er een MAAR.. Ik begon langzamerhand wel door te krijgen dat ik daar behoorlijk alleen zat en toen ik wilde kijken of ik met een bus (de enige andere optie betreft vervoer heir naast de auto) ergens kon komen waar mijn vrienden en vriendinnen zaten, bleek al snel dat dat niet zomaar kon. Het bussysteem hier is nogal ingewikkeld met verschillende terminals waar je steeds moet overstappen en alleen al om naar school te komen zou ik 2 uur onderweg zijn met 3 verschillende bussen. Ik kon dan wel in de ochtend mee rijden naar school met de auto, want de moeder van de familie werkte daar ook, maar moest dan wel om 7 uur de deur uit omdat er dus maar één weg is naar het centrum waar IEDEREEN dan overheen wil en er dus file staat. Ik zag mijn mogelijkheden om iets af te spreken met andere in de avond of middag steeds kleiner worden en voelde me redelijk op mezelf aangewezen. Daarnaast waren het zeker hele lieve mensen, maar met de twee zoontjes had ik verder weinig door zowel de leeftijd en interessegebieden en ze praatte nogal onduidelijk omdat het nou eenmaal kinderen zijn. Nog lastiger dus om hun portuguees te verstaan, ik had bijna altijd hulp van Marlinda, de moeder, nodig om te snappen wat ze wilden zeggen. Ik dacht ok, prima, het is zoals het is en hier zullen we het wsl mee moeten doen.

Ze hebben me die zondag middag mee genomen om het zuidelijke deel van het eiland te bekijken. We hebben 5 stranden gezien in totaal en zijn op een aantal plekken uitgestapt. Het was warm, heeeel vochtig en het zag er eigenlijk allemaal precies zo uit als ik in gedachte me had voorgesteld van Brazilië. Je moet je indenken dat je in een willekeurige dierentuin in Nederland de reptielen afdeling binnen loopt, je moet je tussen van die plasticen sliertjes door wurmen en dan ineens beslaat die plakkerige vochtige hitte je, ben je omringt door groen groen en nog een groen, je hoort van die vogeltjes en ruikt dat ene luchtje dat er altijd hangt. Nou, dát is dus waar je hier de hele dag in rondloopt! Ik besefte me het eergisteren ineens toen ik met Sanne naar huis liep en we langs de zoveelste bananenboom liepen; “We lopen gewoon door levend Blijdorp, maar dan enorm groot!”.

Familie Effting heeft me echt heel wat mooie plekken laten zien en ondanks de bewolking was het echt heet (stond ik daar in mn spijkerbroek – niet handig!) en supermooi. De volgende dag, ofwel maandag, moest ik om half 10 op de uni zijn maar om 7 uur zaten we al in de auto omdat we die file door moesten. Ik heb toen eerst nog bij Marilda op kantoor gezeten en die bracht me toen om kwart over 9 naar SINTER, het secretariaat van de UFSC(Universidade Federal de Santa Catarina) waar we moesten verzamelen. Onze Nederlandse(van origine Argentijnse) docente uit Leiden Mw. Luz Rodriguez was er om ons op te vangen en die zou er de eerste dagen verder bij zijn om alles in goede banen te lijden. Dit hele project is immers ook voor Leiden een pilot en dat merk je wel aan een aantal dingen(zoals o.a. dat nu blijkt dat we 5 dagen eerder klaar zijn met de lessen dan we dachten..) Maargoed, het was zeker fijn om even een soort `roddelrondje´ te houden met zn allen met Mw. Rodriguez. Het bleek al snel dat iedereen in een lieve warme familie had, sommige weliswaar zonder warm water maar dat schijnt bekend fenomeen te zijn, en aangezien het gewoon altijd warm is, is het best lekker koud te douchen(echt waar!) . Toen ik aan de beurt was heb ik mijn twijfels geuit over de afstand tussen mijn huis en andere studiegenootjes, het centrum en de uni. Er werdt me nog geen half uur later een nieuw gastgezin aangeboden vlakbij de uni in het huis van een docent scheikunde aan de uni. Zo gezegd, zo gedaan, twee uur later stondtie voor de deur bij SINTER en kon ik even met hem mee naar zijn huis om te kijken hoe het was enzo. Het enige nadeel was namelijk zei hij dat ze boven op een berg wonen en je dus echt mega stijl omhoog moet! Ik was gelijk verpletterd door de openlijkheid en de vriendelijkheid van Hugo, mijn net nieuw geadopteerde papa. Die zelfde avond nog ben ik verhuisd, na zelf in mijn brakke Portugees te hebben uitgelegd aan mijn `oude´ familie dat ik kon verhuizen naar dichterbij de universiteit, wat ze gelukkig helemaal snapten. Ik voelde me toch enigszins opgelaten omdat zij toch dachten dat ik daar een maand zou blijven. ´s Avonds om 9 uur zat ik al bij mijn `nieuwe´ familie boven op de berg! Ik heb een eigen kamer, badkamer en zelfs tweepersoonsbed, WIFI en een eigen TV met enoooorm veel zenders. Ik voelde me zeker meer op mijn gemak met het idee dat ik in ieder geval zelf ergens heen zou kunnen zonder drie bussen te moeten pakken waarvan ik niet wist waar en hoe. En ondanks dat ik nu veel dichterbij woon wordt ik alsnog gebracht elke ochtend naar school door mijn gastbroer, Miguel, en papa, Hugo. Zij moeten namelijk ook bij de UFSC in de buurt zijn en droppen me dan bij school. Als ik dan klaar ben om 12.00 uur staan ze er ook weer om me op te halen, dus dan kom ik die berg wat makkelijker op.

En ja, dat Portugees – het is een mooie taal vindik, maar zeker lastig. Ik ben heel erg blij dat ik al goed Spaans kan want zonder dat had ik het niet gered denk ik. Ik spreek dan ook een soort mengeling van Spaans met Portugees maar ze verstaan me in ieder geval. In mijn nieuwe gezin praten ze allemaal gewoon Portugees met me, hoewel ze wel allemaal ook Spaans en Engels kunnen, en de dochter, Thais, studeert Frans dus dat spreekt ze ook nog eens vloeiend. Aan taalmogelijkheden geen gebrek dus. Ik heb het idee dat ik best veel leer en zeker door te wennen aan de taal neem ik steeds meer dingen over, maar het kost veel energie. Ook alle nieuwe indrukken kosten energie en ik slaap nog niet heel erg vast omdat het toch een andere omgeving is. Daarnaast heb ik regelmatig een of ander beest in mijn kamer, want die zitten hier veeeeeeeeel. En dan met name van die vieze rode spinnetjes, ik ga niet eens opzoeken op internet wat het zijn en of ze giftig zijn en of je er iets engs van kan krijgen – ik wil het niet eens weten! Gelukkig zijn er ook veel mooie beesten, hier om het huis vliegen allerlei rijk gekleurde vogels, er schijnen kakatoes te zitten, heb ik nog niet gezien maar dat komt nog wel zei mijn vader vanmiddag al en een klasgenoot heeft de eerste aligator al gespot, die schijnen hier ook rijkelijk te huizen! Vanuit mijn eigen raam heb ik vanmiddag drie roofvogels kunnen spotten en heb er eentje op de foto gekregen, ze vliegen met bosjes rond zo aan het einde van de middag als de termiek goed is. Het huis staat middenin het bos en is dus omringd door groen (lees; BEESTEN die kriebelen) maar toch lekker `dichtbij´ voor lokale begrippen. Het enige jammere is dat ik elke avond voor ik naar bed ga mn kamer af aan het speuren ben en al het mogelijke met mijn slipper platsla, omdat ik anders niet durf te slapen, wat ben ik toch een stadsmens!

De plannen voor dit weekend zijn nog niet helemaal bekend maar morgen ga ik naar het strand in ieder geval Lagoa de Conceção en in de avond is er hier bij mij thuis een soort feestje dat mijn vader organiseert voor de Masterstudenten. Een goede gelegenheid om even mijn Portugees weer eens te oefenen en misschien nieuwe vrienden te maken. Zaterdag gaan we waarschijnlijk naar een voetbalwedstrijd van de club van het continent(even ter herinnering; ik zit op een eiland) dat zijn laatste wedstrijd speelt en kan vieren dat ze zijn gepromoveerd! Ik ben benieuwd hoe dat wordt, aangezien ze hier megafanatiek zijn. In de avond gaan we misschien nog uit met Thais, mijn gastzusje en zondag willen we weer lekker op het strand liggen, dat keer op de Praia de Ingleses bij Alice haar huisje, in het noord-oosten van het eiland. Ik hoop dit weekend wat beter kennis te maken met het Braziliaanse nachtleven..

Liefs Anoek.