Om maar met het slechte nieuws te beginnen.. ik heb na heel lang wikken en wegen samen met Marieke besloten dat we uiteindelijk niet, zoals eigenlijk wel de planning was, naar Iguazu Waterfalls te gaan. Dit is echt een van de allergrootste trekpleisters van heel Zuid-Amerika en het schijnt dan ook echt mega mooi te zijn, maar zoals ik al eerder heb gezegd lopen sommige dingen hier gewoon niet zoals je het zou willen.. We hadden eerste bedacht om aan het einde van onze cursus aan de universiteit hier te gaan en vanaf Iguazu door te steken naar Salta en daarna naar Chili. Het begin al toen we voor het eerst op de busterminal stonden en wilden informaren naar bussen vanaf Iguazu naar Salta. Geen enkele maatschappij hier in Córdoba kon ons definitieve bevestiging geven van of we verder zouden komen dan Corrientes(halverwege tussen Iguazu en Salta). De meesten adviseerden ons heen en weer te reizen vanaf Córdoba, wat alleen wel veel duurder uit zou komen en de tijd liet ons dat niet toe. Het zou ons in dat geval zegmaar zo´n 250 euro gaan kosten voor in total 44 uur in de bus en optimistisch ingezien 8 uur om de watervallen waar we voor kwamen, te zien. Toen we dus eigenlijk opweg naar de busterminal voor de kaartjes naar Iguazu zaten hadden we allebei een helder moment waarin we besloten hebben dat we heel erg veel leuke dingen kunnen doen met dat geld, en dat we het ´niet gaan´ dan maar als goed excuus moeten zien om nog een keer terug te komen! We hebben ons er zo snel mogelijk overheen gezet en proberen er niet te veel meer aan te denken en vooral te genieten.. Want de tijd gaat enorm snel! We zijn al bezig aan week 6!!

Sinds de terugkomst uit Rosario ben ik lekker druk geweest met school. Heb inmiddels al wat resultaten terug. Mijn twee schrijfopdrachten heb ik gehaald en had zelfs een 10 voor mn presentatie! Nou strooien ze hier volgens mij op een iets andere manier met cijfers, maar het komt erop neer dat ik 10 van de 10 punten heb gehaald. Morgen heb ik het tussentijdse examen, waar ik toch wel een beetje zenuwachtig voor ben.

Inmiddels ben ik echt gewend aan Córdoba en weet ik gewoon goed hoe ik waar moet komen en begin ik zo langzamerhand hier ook mijn dagelijkse routine te krijgen. Zo kennen we inmiddels twee buschauffeurs al redelijk goed van onze buslijn. Wij nemen elke ochtend om tien over 9 de D6 richting de universiteit. En zeg nou eerlijk, twee blondines elke ochtend bij de bushalte maakt elke latino gelukkig! We worden elke ochtend vriendelijk onthaalt met een lief praatje over het weer en het hoe druk het wel niet was in het verkeer en wie of wat er die dag staakt. Zelf als we NIET in de bus zitten worden we herkend, want als een van die twee voor ons bekende buschauffers dus langskomt als we ergens lopen wordt er even getoeterd en gezwaaid, echt superleuk/lief! Alsof we er al jaren wonen haha!

Zo zien we elke ochtend dezelfde jongen in werkkleding langskomen, dezelfde mevrouw met haar ontzettend lieve zoontje en dochtertje die ze aan de overkant van de weg naar de opvang brengt langslopen, dezelfde auto waarin elke ochtend een mevrouw gedag wordt gewenst door haar man en dochter om zich vervolgens achter ons in de rij voor de bus te scharen, dezelde man helemaal ingepakt in warme kleren alsof het -10 graden buiten is op de fiets voorbijkomen en elke ochtend weer kan hij het niet laten om maar om te blijven kijken naar die lange blonde meisjes... hmpfff..

Afgelopen weekend zijn we even lekker ´thuis´  gebleven. De lessen kosten toch veel energie, het spaans, het vroege opstaan etc, en we wilden hier in de buurt ook nog een aantal dingen zien. Afgelopen vrijdag konden mee met een excursie die de uni organiseerde naar Alta Gracia(ong. 40 km buiten Córdoba). Alta Gracia is lange tijd de woonplaats geweest van de icoon Ernesto Che Guavara en zijn familie. In zijn ouderlijk huis zit tegenwoordig een museum met allerlei fotos en informatie over hem. Naast het museum zijn we naar een oude Jesuïtische Estancia (landgoed/huis) geweest die middenin het centrum van Alta Gracia staat. Als laatste bezochtend we het huis van een hele bekende argentijnse componist die zo veel indruk op me heeft gemaakt dat ik nu al niet meer weet hoe ie heette.. ik zou zeggen: check zo de fotos even ;-) Ik had tegen die tijd ook al heel erg honger en was een beetje museum-moe, dus de aandacht was er niet helemaal meer bij.. Ons was een echte argentijnse lunch beloofd maar dat viel helaas een klein beetje tegen. We zaten met alle buitenlandse studenten van PECLA in een grote zaal in een hotel, niks autentieks aan, en kregen als voorgerecht twee loempias, als hoofdgerecht een te ver doorgebakken homp vlees(wel met lekkere champignon saus en aardappeltjes, gewone aardappeltjes voor het eerst weer!) en als toetje een ingevroren wit uitgeslagen tiramisu.. Ik klaag echt niet snel hoor, maar vond het wel een beetje jammer.

Die avond toen we terug kwamen vrijdag zijn we met een aantal mensen uit geweest. We hadden van een aantal brazilianen gehoord van een club in een oud theater en dat klonk wel leuk! We zijn dus naar Estudio Teatro geweest, en wederom gratis binnengekomen na wat lief lachen en vooral even noemen dat we met zn 7en uit nederland kwamen en heel graag naar binnen wilden.. Was echt supermooi binnen! Het lijtk wel alsof ze hier dus vaker oude gebouwen ombouwen tot dancings, eerst die kerk in Rosario al en nu hier in Córdoba dat theater. We gaan er zeker nog een keer naar terug. We zijn natuurlijk door gegaan met feesten tot in de vroege uurtjes. Zaterdag waren we redelijk brak en hebben we eigenlijk alleen maar weer eens flink uitgeslapen, want de hele week om half 8 je bed uit in je vakantie is ook niet altijd even fijn.. Daarna hadden we een hoop voor school te doen en voor te bereiden en we waren voor zondag uitgenodigd door onze familie om mee te gaan naar een vriend wiens zijn ouders in een echt ouderwets lieflijk dorpje moesten wonen, waar we dan paard konden rijden en een echte asado zouden hebben(de argentijnse variant van de NL´se BBQ). Zondag ochtend vroeg zijn we vertrokken en na 2,5 uur rijden door echt heel mooi landschap en tussen allerlei bergen door, kwamen we uiteindelijk aan in San Marcos Sierras. Een paar kilometer voor je het dorpje inrijdt stopt het asfalt gewoon en is het verder een onverharde weg. Het lijkt net of je een filmpje inrijdt want je komt ineens een lieflijk oud dorpje binnen met enigssinds wat alternatieve mensen, ezels, oude gebouwtjes en zandwegen waardoor de auto´s flinke stofwolken op deden waaien. We zijn even (lees: binnen een kwartier) het hele dorpscentrum door gelopen en hebben even tussen de plaatselijke snuisterijen gekeken of er nog wat leuks te vinden was. Hierna zijn we naar het huis gegaan van de ouders van de vriend van onze familie. Echt supermooi huis, typisch gaucho-achtig(althans wat ik me daar dan bij voorstel) dat ze zelf gedurende vier jaar hadden gebouwd, terwijl ze ernaast woonden in een caravan.. Dat is nog eens hard werken voor je eigen huis! Ze hebben ook een echte ras arabier paard staan, of hoe je dat ook goed zegt. We zijn na de overheerlijke asado (eindelijk lekker vlees gegeten!) en taart op zoek gegaan naar paarden. Er lopen namelijk gewoon mannetjes met paarden rond die je dan per uur kan huren. We hebben er twee meegenomen en Fedé (de zoon van die mensen van dat huis) heeft toen met hun eigen paart ons een beetje mee op sleeptouw genomen. De omgeving van het dorpje was echt ydilisch mooi en het zonnetje ging net zakken dus de sfeer was echt super en alles zag er met een roze gloed net nog even wat mooier uit! Ik heb vervolgens twee dagen niet normaal kunnen lopen omdat mijn paard de hele tijd sneller wilde dan ik, maar ik heb in ieder geval voor het eerst sinds tijden weer eens fatsoenlijk mijn spieren gebruikt. Ik ben namenlijk echt wel flink wat kilo´s aangekomen heb ik zo het idee, want ik word echt heel erg volgestopt met lekkere dingen en alles hier is veel zoeter dan in Nederland. Mijn docent vertelde dat hij had staan kwijlen bij de toetjesafdeling in de Nederlandse supermarkten, maar bij het proeven van het toetje altijd suiker miste en dat er dan vervolgens zelf nog doorheen gooide. Misschien dat dit een beetje aangeeft hoe erg ze gewend zijn om zoetigheid eten. Je kunt hier ook bijna alleen maar gesuikerde croissantjes krijgen en in de bakkerij ligt alles te glimmen onder een laag glazuur. Het is wel ontzettend verslavend en lekker (zou echt niks voor jou zijn papa, slecht voor je getrainde vet!) maar wel dikmakend..

Komend weekend gaan we naar Mendoza. Als we morgen het tentamen hebben gemaakt vertrekken we vervolgens om 21.00 uur ´s avonds met de bus richting Mendoza. We zullen dan in de ochtend ergens aankomen. Ik ga dit weekend samen met Alexandra, Alice en trouw maatje Marieke weg. Ik ben blij dat Alice mee wil, want het plan is (het staat al vast want ik heb net de bevestiging van de reservering binnen...) om samen te gaan paragliden vanaf de berg over Mendoza heen. Dan ga je dus met instructeur keihard van een berg afrennen en kan je alst goed is ongeveer 15 a 20 minuten van het mooie uitzicht genieten. Er ligt waarschijnlijk sneeuw en het is dus erg koud denk ik.. Maar dat is niet het ergste, waar ik nog het meest tegenop zie is de hoogte.. Ik heb namelijk enorme hoogtevrees!! Maar Alice dus gelukkig ook, dan kunnen we samen krijsend naar beneden.. Ik vind het gewoon DE kans om dit een keer te kunnen doen en van alle enge dingen in de lucht (zoals dus ook echt uit een vliegtuig springen, ja mam, je leest het goed!) die je hier kunt doen schijnt dit de minst enge variant te zijn omdat je gewoon ´rustig´ hangt en fotos schijnt te kunnen maken. We zullen zien... Verder gaan we daar een excursie de bergen in maken en nadat we waarschijnlijk zaterdag avond het nachtleven hebben geproefd van Mendoza willen we zondag overheerlijk onszelf verwennen in een Spa centrum vlakbuiten de stad. Lijkt me heerlijk!! Kan er nu al naar uitkijken..

Ik denk dat ik er zo langzamerhand maar eens een eind aan ga breien want mn vingers doen pijn en ik moet dus eigenlijk nog keihard studeren voor mijn tentamen van morgen, maar zoals je ziet ben ik behoorlijk wat studie-ontwijkend-gedrag aan het vertonen.. Ik zal zo gelijk nog even wat nieuwe fotos uploaden, zodat mijn verhaal een beetje gevisualiseerd kan worden. Tot snel weer!

PS: sorry voor alle erge typfouten en spelfouten in alle vorige blogs en waarschijnlijk deze weer, maar ik heb vaak geen tijd om naast het hele verhaal te tiepen het ook nog eens na te lezen.. ik hoop dat jullie het me vergeven!