.Jahoor, ik ben er nog. Sorry, het heeft eventjes geduurd voor ik me ertoe kon zetten om iets op mijn blog te schrijven maar er is al zoveel gebeurd dat het er een beetje bij in is geschoten. Laat ik proberen bij het begin te beginnen en het vooral kort te houden, want ik weet dat ik nogal lang van stof ben..

Ik ben 28 december aangekomen in Santiago, na voor de tweede keer een nachtje op de grond in Madrid te hebben geslapen, want er waren problemen met het vliegtuig, waardoor die dus pas de volgende ochtend aan zou komen. Dat was al een lekkere start. De volgende dag om 10 uur vertrok ik en om 7 uur ´s avonds Chileense tijd was ik er dan eindelijk. De eerste paar dagen heb ik toen in het huis van Felipe zijn ouders gelogeerd omdat het appartement waar we daarna zouden gaan wonen nog niet helemaal woonklaar was(moest nog een bed geregeld worden) en wij ook niet(het is toch niet niks na zo lange tijd elkaar niet gezien te hebben ineens samen te gaan wonen voor het eerst in je leven haha). Oud en nieuw stond namelijk voor de deur en daarvoor zouden we met de gehele familie, plus een goede vriend van Felipe (die ook Felipe heet) en zijn vriendin, naar Viña del Mar gaan. Die vriend woont normaal gesproken in Duitsland en was even op familie bezoek samen met zijn duitse vriendin. Op vrijdag zijn we met zn allen vertrokken naar Viña waar de ouders van Felipe een huisje hebben, vlakbij zee. Het vuurwerk was echt heel erg mooi daar met de jaarwisseling, omdat er vanuit zee vanaf een soort vlonders het vuurwerk af word geschoten en je dat langs de gehele kustlijn een heel mooi panorama hebt. Daarna zijn we nog even het nachtleven ingedoken. Helaas moest Felipe de maandag erna alweer werken dus 1 januari reden we alweer terug naar Santiago.

De eerste week van januari ben ik vooral op stap geweest met de moeder van Felipe, Jani. Zij heeft tot en met eind januari vakantie en vond het heerlijk om mij als adoptiedochter mee op sleeptouw te nemen. Verder hebben we flink lopen puzzelen om de vluchten naar Guayaquil(Ecuador) te regelen waar het weekend van de 14e januari de beste vriend van Felipe ging trouwen. Wij, inclusief zijn ouders, waren uitgenodigd en er was nog weinig geregeld. Na oud en nieuw zijn we eigenlijk vrij snel in ons nieuwe huisje gaan wonen. Het ligt echt perfect, valkbij de metro en het centrum, drie keer rollen bij zijn ouders vandaan en met mooi uitzicht op het zuiden(voor beeldmateriaal zie facebook). We waren al heel snel gewend moet ik zeggen. Het eerste weekend van januari ben ik met Felipe zijn ouders naar Viña gegaan, omdat ik Felipe praktisch nauwelijks zou zien door werk en weekenddienst en besloot dus lekker naar de zee te gaan. Verder heb ik toen veel spulletjes voor het huis gekocht samen met zijn mama, die iets verslaafder is aan shoppen dan Felipe zelf. We hebben dan ook goed gebruik gemaakt van de gelegenheid. Ze hebben me flink mee genomen op touristische tour, we zijn naar Reñaca, Villa Alemana en Concon geweest, wat een soort kleinere kustdorpjes zijn hier. Ik heb me prima vermaakt met mn schoonouders, voorlopig nog niks te klagen dus ;-)

De tweede week van januari was wat meer schoolgericht. Ik moest namelijk nog een werkstuk schrijven voor letterkunde en had een afspraak op het instituut waar ik in maart begin met werken. Het gesprek met professor Elacqua ging goed en ik heb aanstaande woensdag een vervolgafspraak. We zijn mijn scriptieonderzoeksvoorstel aan het bespreken en concreet aan het vaststellen hoe ik mijn tijd bij hen in ga delen. Hij is nogal druk en vliegt volgende week alweer naar Nederland, om daar les te geven aan de Master studenten van mijn eigen opleiding, we wisselen dus eigenlijk van plek zegmaar.. Eind maart is hij weer terug als het goed is, maar des te belangrijker is het dus dat we nu alles goed afspreken want als ik start is hij er waarschijnlijk niet.

Vrijdag de 13e (dit had het eerste teken moeten zijn) zouden Felipe en ik naar Ecuador vliegen, maar helaas liep het niet helemaal zoals wij wilden. Aangezien ik met Felipe via de maatschappij vlieg waarvoor hij werkt (LAN Airlines) en dus korting krijgen, zijn we afhankelijk van plek in het vliegtuig, omdat elke andere willekeurige passagier die betaald voorrang krijgt, logischerwijze. Het is in de maanden januari en februari hier alleen een enorme topdrukte op alle vliegvelden omdat het hier de zomervakantie van de chilenen is. We wisten dat er 4 plekjes waren in het vliegtuig en hoopten dat wij mee mochten. We zouden via Lima(Peru) vliegen. We kregen de boardingpass en konden naar de douane, hier bleek alleen zo´n lange rij te staan dat we uiteindelijk door al dat wachten onze vlucht gemist hebben. Toen moest onze stempel uit het paspoort geannuleerd worden omdat we het land helemaal niet uit waren gegaan en na lang wachten en een flink portie bureaucratie stonden we weer buiten. Toen gingen we voor poging twee, de volgende vlucht. Die zat helaas vol. Bleek alleen dat onze koffer ZONDER ons dus wel leuk vertrokken was naar Peru, met pak en mijn jurk voor de bruiloft erin.. Toen moesten we weer naar allerlei andere balies om andere formulieren in te vullen zodat de koffer terug zou komen naar Santiago, want die kon niet zonder ons naar Ecuador vliegen helaas. Pas de volgende morgen, (de tweede keer om 4 uur ´s ochtends ons bed uit) om 7 uur konden we uiteindelijk wegkomen op zaterdag 14 januari, terwijl diezelfde avond nog de bruiloft al was. We zijn uiteindelijk in Ecuador geraakt, zonder koffer en spullen helaas, maar een supermarkt hebben ze ook in Ecuador en dus na wat inkopen hebben we gewoon kunnen genieten van de bruiloft en achteraf gezien is het een heel leuk avontuur geweest.

Ecuador is echter wel een verhaal apart. Ik wil geen verkeerde indruk geven maar de eerste woorden die in mij opkomen zijn: arm, vies, warm, vrolijk. Een beetje rare combi van definities misschien, maar het is wel zo. Het is een arm land, en dat merk je heel duidelijk aan alles(infrastructuur, corruptie, klassenverschillen, prijzen, munteenheid etc) en het is niet bepaald schoon, door gebrek aan hygiene en een gemeentelijke schoonmaakdienst bijvoorbeeld, zoals wij die kennen. Daarnaast is het er bloedverziekend heet omdat het niet voor niks Ecuador heet, omdat het op de evenaar ligt en dus een bizar vochtig tropisch klimaat heeft. Het is alsof je in Diergaarde Blijdorp de krokodillenafdeling inloopt en niet meer uit kan, behalve als je een winkel in vlucht waar ze dan vervolgens de airconditioning op 16 graden hebben staan, waardoor onder andere Felipe een zware keelonsteking op is gelopen met hoge koorts. Dan ´vrolijk´, want zodra je over straat loopt zie je overal mensen zitten, die kletsen, en vaak hoor je ook muziek uit huizen komen en zie je zo af en toe mensen dansen. Het is echt een heel gezellig Caribisch relaxed sfeertje. Waar ik wel heel erg aan moest wennen is dat de mensen op de een of andere manier een hele norse gezichtsuitdrukking hebben, ik was gelukkig niet de enige die dit dacht (ik was de ENIGE blonde dame daar op straat dus dacht misschien is het daarom) maar als je eenmaal met iemand begon te praten dan waren ze heel vriendelijk en lief.

De bruiloft was heel mooi, heel gelovig wel, maar sfeervol en we waren blij dat we er toch bij konden zijn. Helaas zat Felipe met koorts aan het diner en zijn we door tropische zware regenval gedwongen geweest eerder het feestje af te breken, maar we hebben een partij lol gehad waar je U tegen kunt zeggen. Dat was vooral met dank aan de lieve mensen. De volgende dag ontstond er in het huis waar we sliepen (gigantisch huis waar wel 12 mensen konden verblijven, tegen de sloppenwijk aangeplakt maar lekker volks en naar mijn idee heel equatoriaans) spontaan een feestje. De muziek ging aan en tot in de late uurtjes werd gedanst. Maandag avond zijn we terug gevlogen met Felipe zijn ouders naar Santiago en de dinsdag had Felipe gelukkig vrij dus hebben we onze slaap een beetje ingehaald.

Afgelopen week hebben we de kleine maar toch heel praktische dingen die nog misten in het appartement gekocht, zoals een strijkijzer, wasrek en andere spannende dingen. Ook hebben we sinds vorige week eindelijk internet, kabel en telefoon in huis. Hierdoor kan ik me wat beter vermaken en contact maken met de buitenwereld, wat ik toch wel erg fijn vind, aangezien ik hier toch wat afhankelijker van ben dan Felipe. Ik heb ook een supermoderne telefoon tegenwoordig met internet en al dat soort hippe snufjes. Ik ben dus op alle mogelijke manieren te bereiken haha. Ik probeer zelf veel te ondernemen maar in je eentje is soms tot nog maar heel erg in je eentje, aangezien Felipe veel werkt. Verder is Santiago voor de helft leeg want veel zijn met vakantie, dus vrienden maken is nu ook wat lastiger.

Afgelopen weekend waren we eindelijk eens een rustig weekendje samen thuis(oei wat klinkt dat huiselijk). Vrijdag middag had ik een vriendinnetje uitgenodigd die hier ook haar scriptieonderzoek deed en aanstaande week weer vertrekt. Zij was toevallig met nog een ander vriendinnetje, dus die heeft ze lekker meegenomen om ons zwembad uit te komen proberen hier bovenop de 24e verdieping waar je ook nog eens een bizar mooi uitzicht hebt over de stad (nogmaals, voor fotos zie facebook). Toen Felipe eenmaal vertelde op het werk dat hij drie Nederlandse meiden thuis had zitten stond hij niet veel later met twee gezellige collega´s voor de deur en toen hebben we het erna nog flink gezellig gemaakt en gekletst tot in de late uurtjes. Zaterdag zijn we lekker keuterig met z´n tweetjes boodschapjes wezen doen, naar een shopping mall geweest in een hele dure wijk van Santiago(de blonde mensen en Ralph Luaren polo´s vliegen je ineens om de oren) en naar de film geweest(echte aanrader, de nieuwe Mission Impossible!). Gisteren avond zijn we zo´n beetje naar het andere extreme geweest, Barrio Brasil, meer het authentieke Santiago met de middenklasse en ook een beetje meer de artistieke mensen. Het is een beetje een hippie wijk met kleurtjes en oude gebouwen. Dat vergeleken met de dag ervoor in het dure superdeluxe winkel complex was toch wel even een sterk contrast. De verschillen zijn hier toch wel erg groot soms.

Goed, ik denk dat ik wel weer genoeg heb getypt voor vandaag, en genoeg voor jullie om te lezen. Ik kan helaas vrij weinig fotos op dit weblog uploaden dus ik zet eigenlijk alles op facebook. Hoop dat dat geen probleem is voor de meeste van jullie.

Un besote y hasta la próxima :)