De tijd gaat echt heel erg snel voorbij, dagen zijn weken en weken zijn maanden. Ik heb me onderhand beseft dat ik alweer over de helft zit en wil voorlopig echt nog niet denken aan terug gaan naar Nederland, maar in mijn achterhoofd voel ik wel dat het stukje dat nog over is steeds kleiner wordt. Met name het samenwonen met Felipe is heel erg fijn en gezellig en ons huisje is nu echt van ons, met onze zooi en spulletjes en het voelt echt als thuiskomen. Ik denk dat ik dat nog het meeste ga missen weer in Nederland, dat thuiskomen en vooral dat Felipe er dan is. Je moet niet denken dat alles altijd even goed gaat, ook ik zeur over het feit dat hij die bril van de wc omlaag moet doen en best een nieuwe rol op mag hangen als hij hem op heeft gemaakt, maar ondanks alles hebben we het supergezellig samen en wil ik echt nog niet weg!

Na alle ziekenhuisverhalen van vorige keren  heb ik afgelopen maand een andere kant van de medische zorg mogen leren kennen in Chili: de tandarts. Ik liep al meer dan een maand te zeuren met kiespijn en geïrriteerd tandvlees, dus toen maar besloten een afspraak te maken. Het lijkt wel alsof ik constant iets heb in Chili, willen ze me hier soms niet hebben? Ik ben als eerste langs geweest bij de tandarts van Felipe, maar nadat ik daar werd weggestuurd met het advies wat tandvleeskalmerende tandpasta te kopen en als het niet weg ging de pijn dan moesten ze maar een wortelkanaalbehandeling proberen, ook al was er niks op de foto´s te zien. Ik vond het maar een gek verhaal. Twee weken daarna heb ik een afspraak gemaakt bij een andere tandarts, via een collega hier op het instituut die wel een goede tandarts wist, ik wilde toch graag en second opinion. Felipe is toen mee geweest en ik stond versteld van de service en apparatuur. De diagnose werd gesteld dat ik een wortelrest van mijn verstandskies nog had zitten die tegen mijn laatste kies aanduwde. Die is dus afgelopen vrijdag verwijderd door de kaakchirurg. Vrijdag ben ik terug geweest voor controle en zijn de hechtingen eruit gehaald. Ik heb er wel last van gehad natuurlijk maar gelukkig niet zo veel als met mijn verstandskiezen. Ik hoop dat ik nu van de pijn af ben.

Aangezien het academische schooljaar hier nu echt lekker op gang is, en de studenten dus ook weer wat actiever zijn geworden, zijn er veel meer bijeenkomsten, debatten en forums over mijn scriptieonderwerp: de hervormingen die de studenten eisen van hun overheid. Door de vrije markt werking die hier bestaat binnen het onderwijssysteem is het zeker onder de privé universiteiten slechte controle op kwaliteit en prijs verhoudingen, waardoor vele families zich enorm in de schulden werken om vaak een diploma te halen dat misschien niet eens tot werkt leidt. Afgelopen 26 april was er een grote protestmars door het centrum van de stad en ik ben er dan ook heen geweest om eens te kijken hoe dat is. Vorig jaar zijn er vele van dat soort protestmarsen geweest, waarbij vaak tienduizenden mensen op de been waren. Het was een hele bijzondere ervaring om mee te maken dat zoveel jongeren zich interesseren voor niet alleen hun toekomst, maar vooral die van hun kinderen, want vele hervormingen die nu langzaam opgang zullen komen gelden pas voor de volgende generaties. In de protestmars liepen met name studenten mee, maar ook professoren, ouders, kleine kinderen en hele afdelingen met docenten van verschillende faculteiten. De opkomst was erg groot (zo rond de 80.000) en ik vond het voornamelijk bijzonder om te zien wat een gezellige bedoeling het was. Er werd muziek gemaakt, gedanst en natuurlijk ontstonden er vele kleine onderneminkjes spontaan op straat van mensen die broodjes verkochten, vlaggen met leuzen erop en fluitjes. De informele sector was heel erg zichtbaar. Ik heb veel foto´s gemaakt en geprobeerd me wel een beetje buiten de stroom te houden, ik viel toch enorm op tussen als die zwart harige mensen als blondine… Helaas is er na afloop van de protestmars wel wat onrust geweest, maar in vergelijking met andere keren veel het reuze mee. Er is vaak een groep onruststokers die na afloop het leuk vinden op de vuist te gaan met de politie, gewoon voor de lol. Helaas bestaan die rotte appels overal…

Ik moest een weekendje het land uit zoals ik vorige keer al vertelde, om mijn visum te verlengen, wat ik samen met Felipe heb gedaan. Het was leuk om een keer in de zomer in Buenos  Aires te zijn, want ik kende het alleen maar in de winter, en het is toch een hele andere beleving dan. Ik zat dit keer in een heel ander deel van de stad en heb daardoor toch weer hele andere dingen leren kennen. We hadden maar twee dagen maar hebben toch veel gedaan maar wel onze voeten eraf gelopen. Ik besefte me in Buenos Aires vooral dat mijn gehoor enorm gewend is geraakt aan het Chileense Spaans want ik hoorde ineens heel duidelijk hoe anders het Argentijnse accent is, en dat ik dat twee jaar geleden gewoon nog als ´normaal´ beschouwde is dan toch gek. Toen ik in Córdoba studeerde had ik op een gegeven moment zelfs het accent overgenomen weet ik nog. Felipe was althans heel erg trots dat ik al zo verchileeniseerd ben maar ik wil toch proberen om beetje neutraal te blijven praten, hoewel de laatste tijd steeds vaker de Chileense woorden mijn mond uit vliegen, want je hoort natuurlijk niks anders de hele dag..

We hebben al weer wat nieuwe reisplannen gemaakt. Felipe heeft al langer dan een jaar geen vakantie meer gehad en je merkt echt aan hem dat hij behoorlijk versleten is. Hij is ook op een nieuw project gezet, met de inkoop van de nieuwe Boeing 787, een vliegtuig gemaakt van soort microfiber en carbon dat heel ver kan vliegen zonder bij te hoeven tanken. Hij vind het erg leuk en leert veel. Hij mag hiervoor deze week naar Engeland, naar Derby, waar de Rolls Royce fabrieken staan die de motoren maken van dit vliegtuig. Dus ik zit deze week helaas alleen.. Ik ga alleen ook een weekendje weg, want ik ga Samantha, een studiegenootje, opzoeken in Córdoba. Zij studeert daar nu een semester en is ook hier bij mij langs geweest dus ga ik volgend weekend even bij haar langs. Zeker omdat ik er al eerder heb gewoond een tijdje is het wel bijzonder om weer terug te gaan en wie weet kan ik mijn gastfamilie van toen nog opzoeken. Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen is dat we dus een kleine vakantie wilden plannen zodat Felipe even een break heeft van zijn werk. We gaan dus het laatste weekend van mei naar Paaseiland voor 5 dagen. Ik ben heel erg benieuwd hoe dat is want je hoort er hele mooie verhalen over en dat het zo geweldig moet zijn, dus dat gaan we maar eens beproeven.

Met mijn scriptie gaat het lekker. Ik ben inmiddels aangekomen bij mijn laatste hoofdstuk, en heb  kritiek binnen op mijn eerste hoofdstuk van mijn begeleidende docent, professor Silva. Het is lastig om het onder ogen te zien, al die rode opmerkingen, maar hij was heel positief en zei dat ik goed bezig was en dat mijn Spaans prima is, alleen moet er natuurlijk wel wat aan geschaafd worden nog hier en daar. Ik hoop eind mei zo´n beetje alles af te hebben om dat in juni alle verbeteringen door te voeren en een eerste versie in te leveren. Ik ben daarnaast nog hard bezig met het aanschrijven van rectoren van universiteiten en wat politici om te kijken of ik een interview los kan krijgen. Ben benieuwd of dit gaat lukken, want dat zou wel supervet zijn.

Hier op de universiteit waar ik zit heb ik het verder ook reuze naar mijn zin, ik kan heel goed opschieten met de mensen die hier in dezelfde ruimte/kantoor zitten. We hebben het erg gezellig en we houden regelmatig theekransjes en gaan samen lunchen en kan gewoon net zoals in Nederland af en toe ff lekker roddelen of kletsen over van allesennogniks. Volgende week vertrekt er iemand dus dan is er een afscheidsfeestje. Zoals ik al zei, de tijd vliegt want ook mijn afscheid werd toen besproken en toen besefte ik me dat goed geintegreerd ben want ik ga hen niet alleen missen maar zij mij ook gelukkig. Voorlopig nog maar even blijven genieten en niet te veel denken aan het aftellen, dat komt nog wel.